Een ongeluk zit in een klein hoekje
Een ongeluk zit in een klein hoekje
Hoe Oudjaarsavond 2025 eindigde in een ambulancerit. En daarna diverse ritjes naar Groningen en huidtransplantaties. Er is gelukkig geen "echte" schade, en ik ben heel erg blij dat het er naar uit ziet dat alles weer helemaal goed komt met hier en daar een litteken.
Belangrijke links: Nederlandse Brandwonden Stichting | Brandwondencentrum Martini Ziekenhuis
Het is woendag 31 december, Oudjaarsdag 2025, een rustige dag. Nog even wat boodschappen gedaan op de fiets en daarna twee soorten beslag voor oliebollen maken: kant-en-klare AH Excellent en een recept van GezondBron met bier. Helaas waren de rozijnen op bij de AH, maar zonder kan ook prima.
In het fietsenschuurtje een mooie plek gemaakt met een campingtafel waar de frituurpan op kan, een lamp er boven en plek genoeg om alles neer te zetten. Het bakken zelf gaat aardig, de olie ruikt niet zo super alleen en de AH bollen blijken de olie echt op te zuigen. Ik weet dat ze oliebol heten, maar dat is niet perse een bol vol met olie... De kinderen meerdere keren moeten waarschuwen niet met de bal in de buurt te komen.
Bij elke gigantische knal vuurwerk eens even kijken wat er nou weer aan de hand is, de oliebollen moeten toch meerdere minuten en de hele tijd in de walm staan is ook niks. Het is al weken onrustig en de afgelopen paar dagen was er 's avonds elke keer een groep van 10-15 man die in dure auto's ladingen duur vuurwerk af ging schieten, soms gingen er pijlen horizontalen over het veld! Meldingen bij politie gedaan, maar ja die kunnen daar niks mee.
Op een gegeven moment is er een enorme vuurbal op het grote veld hier, tussen de grote rotsblokken. Je ziet de stralen brandende vloeistof opzij spatten. Ik ben nog even luid schreeuwend achter een groepje jongens aan gegaan maar die zeiden dat het een man was en die was al weg. Ze hadden zelf vuurwerkbrillen op, niet iets wat je verwacht bij zoiets doms. Het zag er uit als een fles brandbare vloeistof waar dan een stuk vuurwerk aan vast was gemaakt, als ik zo af mag gaan op de omvang van de vuurbal. Ik heb tien jaar op de Campus gewoond, dus ik heb wel wat dingen gezien... ooit iemand die een halve jerrycan benzine in een brandende, betonnen, van stalen deuren voorziene vuilnisbak gooide. Dat gaf ook een vuurbal waarvan ik de hitte en schokgolf in mijn kamer kon voelen. Gelukkig vlogen de stalen deuren niet zo ver. Die jongen is toen afgevoerd in een politiebusje.
Enfin. Alle oliebollen zijn gebakken, pan uit, licht uit. Voor de mensen die dachten dat er was mis zou gaan met de frituurpan: sorry. Tijd voor eten.
Als goede Nederlanders komt het gourmetstel op tafel en daar vermaken we ons wel mee.
Na het eten brengen we, ondanks al het geknal al, Lasse (6) en Fiene (8) naar bed. Die kunnen zowaar in slaap komen. We blijven met Bente (10) op de bank, TV kijken en wat tekenen aan de achtertafel.
Ergens rond 22 uur zijn we bij de achtertafel als er opeens een enorme dreun klinkt en er rode lichtkogeltjes in onze tuin komen en een flinke oranje vuurbal boven de garages uitkomt. Wat voor debiel doet dit op het veld hier direct achter het huis? Waar auto's staan? Waar de overbuurman een houten schutting en houten schuur heeft? Waar grote eiken staan? Weer diezelfde <piep> die dus ook al twee keer zo'n vuurbal tussen de grote stenen had gedaan?
Aafke zucht een "laat nou" als ik zeg dat ik even ga kijken. Dus ik trek mijn klompen aan en loop af op een groep mensen die in de buurt van het smeulende restant van de explosie staan. Een jongen was er doorheen gelopen en had een paar vlammetjes aan zijn broekspijp die hij uitklopt. Ik denk "ik heb klompen aan en trap wel vaker een vuurtje uit".
Op het moment dat ik mijn klomp in het vuur trap, is er een wild geraas en is alles fel verlicht. Een steekvlam!
Ok, dat kan, dat is zo voorbij. Toch? TOCH? Nee, er blijft licht om mij heen... Volgens mij riep ik om hulp, maar er schiet me ook "stop drop and roll" in. Dat is er door allerlei films en series zo in geprent, dus ik gooi mijzelf op de grond. Nee, nog steeds vlammen in mijn blikveld. Trui moet uit, snel, over mijn hoofd. Even vergetend dat het hooded vest is met een rits, maar gaat makkelijk en snel uit. Oh, mijn broekspijp brandt. Riem los, broek uit.
Volgens mij zijn alle vlammen weg. Ik zit in mijn onderbroek en t-shirt op de grond. Een jongen biedt aan om zijn biertje er over heen te gooien. Ik roep ze toe dat ze mijn vrouw moeten halen, dat huis, daar. 112 is al gebeld en alles wordt doorgegeven.
Ik zie dat mijn been alle tinten zwart, rood en bruin heeft en veel vellen. Met mijn hand ga ik over de rechterkant van mijn gezicht en voel ik de vellen er af hangen....
Bente zit aan de achtertafel te tekenen als er iemand op de achterdeur klopt. "Mama, er is een vreemde man aan de deur!" Van de buren weten we de gezichten wel, dus Aafke kijkt wat er aan de hand is. "Er is iets met uw man gebeurd!".
"Wat nou weer...". Bente wil naar buiten, maar moet binnen blijven. Schoenen aan, jas aan.
Ze komt aan bij haar man die op de grond zit, het is bij ons in de buurt nooit echt donker dus ze kan zien dat het er niet goed uit ziet. Een van de jongens heeft 112 aan de lijn. Een andere jongen heeft bij een van de verstandigere vuurwerkafstekers een emmer water gehaald om te koelen. De meldcentralist raadt dat af, veel beter om stromend lauw water te doen en ik word omhoog geholpen en kan op eigen kracht naar huis toe lopen. Nog even mijn andere klomp mee van de grond.
Richting huis zie ik Bente in de keuken, ik loop met mijn linkerkant naar voren nog en ik roep haar dat ze denk ik niet wil zien hoe ik er uit zie. Ze draait snel haar hoofd weg en rent huilend naar haar kamer op zolder.
Ik ga de trap op. Gelukkig hebben we de badkamer nog in de staat van de vorige bejaarde bewoners, dus er is een doucheklapstoeltje aan de muur en beugels om je aan vast te houden. Ik begin met lauw koelen. Het is erg lastig om in een halve shock / adrenalinetrip de douchekop stil te houden. Mijn hele rechterkant trilt als een malle. En dan moet je ook nog heen en weer tussen gezicht en onderbeen.
Ondertussen is de noodarts / rapid response al aangekomen. Voor ons gevoel echt heel snel ook. Hij helpt mij met koelen. Rest van de kleding ook maar even uit. Mijn t-shirt wordt weggeknipt, want dat kan uiteraard niet over mijn hoofd.
De noodarts heeft de situatie ingeschat en omdat ik vermoedelijk tweedegraads brandwonden aan mijn gezicht heb, betekent dat sowieso ambulance naar een ziekenhuis. Daar mag men dan bepalen of ik met spoed door moet naar Brandwondencentrum Groningen. Ik mag kiezen tussen Enschede en Almelo. De laatste komen we wel vaker, alle kinderen zijn er geboren en ik krijg het over het algemeen wel een keer per jaar voor elkaar dat er even iets gecontroleerd moet worden. Dus de grote ambulance wordt opgeroepen voor ZgT Almelo.
Aafke heeft ondertussen de overburen aan de telefoon, of die op de kinderen kunnen passen en dat willen ze wel. Binnen een paar minuten staat hij al op de trap. "Slapen de andere twee nog? Laat maar slapen voor nu, ik ga wel met Bente op de bank zitten."
Terwijl de noodarts mijn been in huishoudfolie inpakt en daarna mijn gezicht in een speciaal centimeter dik gelmasker stopt en daar ook weer folie omheen, staat de ambulance al voor en komen de verpleegkundige en chauffeur de trap op om mij mee te nemen. Even een onderbroek aan en een badjas om, oh en stop ook maar even snel de telefoonlader in de zak van de badjas. Het scheelt dat ik zelf kan lopen en nog steeds helemaal helder ben, dus ik kan de trap af en zelf de ambulance in stappen en gaan liggen.
Ik heb natuurlijk drie keer "met spoed" naar Almelo gereden, maar ja voor een bevalling die net op gang komt krijg je geen ontheffing voor de maximum snelheid. Deze chauffeur wel uiteraard en met licht en geluid gaan we met veel gehobbel de wijk uit. Ik kan niet naar buiten kijken maar kan op een gegeven moment wel voelen dat we op de snelweg zitten.
Bij binnenkomst ben ik uiteraard op de brancard geparkeerd en alvast in een gordel. Wel raad de verpleegkundige me aan de rand naast mij toch vast te houden.
Nog tijdens het gehobbel om de wijk uit te komen (want veel snelheidsdrempels en bochtjes), krijgt zij het voor elkaar om in mijn stugge aders een infuus aan te brengen. Ik krijg eerst een shot fentanyl en daarna gaat er een zak paracetamol aan. Tot aan dat moment had ik overigens zelf nog geen pijn ervaren, dat zal de enorme adrenalineboost en/of shock zijn geweest.
Tijdens de rit kan ik al vertellen wat er gebeurd is en hebben we het ook nog over hun werk. Zij en de chauffeur vormen al een hele tijd een team en hebben bewust gekozen om deze nacht dienst te hebben. Vooral omdat dit nu eenmaal altijd een nacht is waarin genoeg te doen is en ze echt een verschil kunnen maken.
Helden.
Onder de douche kreeg ik de ingeving "had ik niet een bril op?". Verdorie, ik heb net een maand een bril van bijna duizend euro, dat zou toch zonde zijn. Waar je je al niet druk om kan maken.
Enfin, Aafke had al wat spullen gepakt om mij achterna te gaan naar Almelo en kijkt nog even met het lampje van haar telefoon op het grasveld. "Bent u iets kwijt?" vraagt een jongen. "ja, een bril". Om vervolgens 'm zelf al te zien liggen. Verder ligt er nog een kledingstuk dat ze maar meeneemt.
Op weg naar Almelo heeft ze even een stem naast zich nodig en belt diverse mensen en krijgt er een te pakken die haar even weer op de grond kan praten en Hengelo uit. Eenmaal op de snelweg is de weg weer duidelijk.
De ambulance komt aan in ZgT Almelo, ik word uitgeladen en naar de spoedpost gereden. Daar worden al mijn gegevens overgedragen aan het personeel in die kamer en op het bord gezet. De dienstdoende arts en verpleegkundigen pakken de huishoudfolie weer uit. Ik krijg ook nog even een diclofenac omdat de wonden schoongemaakt moeten worden.
Ondertussen, voor mijn gevoel maar een minuut later, komt Aafke al binnen en schrikt wat harder van hoe alles er in het ziekenhuislicht uit ziet. Ik heb nog steeds alleen mijn been gezien uiteraard. Ik babbel er nog steeds aardig op los overigens, tot lichte irritatie van haar en ook tot mijn eigen verbazing. Als er iemand een doemdenker is...
Maar goed, ze willen alle dode huid en vuil verwijderen, blaren prikken en het geheel goed schoonmaken. Dat is niet iets wat Aafke moet zien, dus die gaat in de wachtkamer zitten.
Twee dames zijn bezig met pincet en schaar, op sommige plekken komen er echt vellen van meerdere centimeters af. Op een gegeven moment zeg ik ook "dat is een flinke!". "Oh, u kijkt mee?"
Ik wijs ze er ook even op dat dat been altijd dik is, het houdt veel vocht vast door de diverse spataders. Daarnaast zijn er donkerrode plekken wat iets van ijzerafzetting is. Nou, deze dikte zouden we normaal ook verwachten bij dit soort brandwonden. Eigenlijk heeft mijn lijf dus al genoeg vocht die kant opgestuurd.
Naast het schoonmaken wordt er ook hier en daar bewust geprikt. Ook dit doet allemaal vrijwel geen zeer, wat merkbaar de sfeer wat vermindert.
Er worden foto's gemaakt en ik blijf alleen in de kamer achter. Mooi moment (half twaalf) om mijn ouders maar eens te bellen.
"Oh hai, E, beetje vroeg?"
"Schrik niet, maar ik zit nu in de spoedpost van het ziekenhuis..."
Aan het einde van het gesprek komen de dames weer terug, dus tijd om op te hangen.
De dienstdoende arts (die overgens niet geheel vrijwillig deze dienst doet, maar gewoon ingeroosterd is, zoals ik al zei: ik babbel er op los), ziet na contact met Groningen voor nu geen reden om met spoed die kant op te moeten. Dus ik mag de nacht thuis doorbrengen en moet mij de volgende ochtend om 9:00 melden.
De wonden op het been worden voorzien van een laag speciale creme en daaroverheen weer huishoudfolie. Alleen van een rol met voorgeperforeerde vellen. Dat is nog best lastig. In het gezicht wordt vaseline gebruikt, maar dat druipt er meteen vanaf. Dus folievellen insmeren en tegen mijn gezicht plakken. Ik denk dat ik voel hoe een druipsteengrot zich voelt. Af en toe drupt er wat vaseline en/of wondvocht tussen de folie door. En verder maar paracetamol en ibuprofen slikken.
Het is 23:55 als we naar huis mogen.
Zullen we hier maar even afwachten?
Het geknal rond het ziekenhuis barst los. We wensen elkaar en de vier andere mensen in de wachtkamer een gelukkig nieuwjaar. Ook via de telefoon en appjes diverse beste wensen, bij de meesten laat ik nog maar even weg dat we in het ziekenhuis zijn.
Ja, gelukkig nieuwjaar.
De drempel is laag, het jaar kan er alleen beter op worden.
Rond half een stappen we in de auto, het is redelijk rustig. Iets wat we niet kunnen zeggen als we van de Weideweg de Troelstrastraat in rijden. Overal geknal en mooi siervuurwerk. Omdat iemand het nodig vindt een 250-schots doos midden op de weg aan te steken, staan we aan beide kanten met een stuk of drie auto's te wachten tot het ding eindelijk klaar is. De draai naar onze eigen straat, Old Ruitenborgh met het grote veld, is echt binnenkomen in een oorlogszone.
Aangekomen komt Bente me tegemoet, ik schrik, wat zal ze wel niet vinden? Maar ze is euforisch dat ze met de overbuurman ook een paar pijlen mocht afschieten en het is allemaal zo mooi. "Je ziet er uit als een influencer met die dikke lippen!".
Ik vind het nog nodig een van de buren te spreken, maar Aafke maant me naar binnen.
Lasse en Fiene blijken nog te slapen, de overbuurvrouw is meerdere keren wezen kijken. Die twee zijn dus door al het tumult van drie ambulancemedewerkers op de overloop en trap en daarna al het enorme geknal heen geslapen. Nou ja, laat maar slapen dan allemaal.
Nog even wat huishoudfolie van de rol om been en hoofd, dan blijft alles wat beter zitten. De bedoeling is dat ik zowel hoofd als been omhoog moet houden. Dus ik installeer mijzelf maar op de bank en maar kijken of slapen iets wordt. Ik slaap normaal met een slaapmasker (CPAP) vanwege slaapapneu, maar dat masker kan niet op. Ik kan alleen ook niet slapen zonder, of dat durf ik in ieder geval al een jaar of 12 niet. De nacht is inderdaad zo goed als zonder slaap, tot half vijf wordt er nog op los geknald. Daarna loeit de wind rond het huis. Elke keer dat ik iets weg zag snurk en stik ik mijzelf wakker. Maar goed, voordat ik überhaupt iets wegzak is het al wel half zes ofzo. En al die tijd ruik je geur van verbrande haren in je neus. De adrenaline begint wat weg te vloeien.
Donderdag 1 januari 2026, half acht 's ochtends. Aafke wordt wakker van een boze Fiene en Lasse die aan haar bed staan. "Waarom hebben jullie ons niet wakker gemaakt?!? En... waar is papa??"
Ze legt uit wat er afgelopen nacht gebeurd is en als ik ze op de trap naar beneden hoor lopen, doe ik de lampen alvast zachtjes aan en zet ik mijn vrolijkste gezicht op. Voorzover dat onder de folie te zien is.
Voorzichtig, maar nieuwsgierig gaat de deur open. Ze vinden het vooral wat gek en een klein beetje eng, maar durven wel te kijken.
Na nachtelijk overleg met oma is het niet handig dat die al 's ochtends vroeg nog hier heen rijdt, dus alle kinderen mogen zich gaan aankleden en mee naar Almelo. Tekenspulletjes en boekjes mee. Ook maar even mijn CPAP en schone kleren? Je weet het niet en Aafke had gisteravond al wat dingen ingepakt.
Het is compleet uitgestorven op de wegen om Hengelo uit te komen en de snelweg, als we op die rit van 14KM drie auto's hebben gezien is het veel.
De kinderen in de wachtkamer en wij weer in een kamertje met verpleegkundigen en artsen.
Er wordt weer driftig schoongemaakt, nog meer vel en blaren verwijderd en een lading foto's gemaakt voor Groningen. En even later nog een keer, want de foto's waren niet goed over gekomen. Prachtig he, IT. Na veel beraad, voor mijn gevoel een uur, komt het bericht dat op basis van foto's en nog meer geprik in de wonden met een naald, dat het beter is dat het in Groningen bekeken wordt. Het vermoeden is dat twee grote plekken in mijn onderbeen diep tweedegraads of mogelijk derdegraads brandwonden zijn. Mijn gezicht is eerstegraads en tweedegraads, men vreest voor de rand van mijn oor.
Dus. Ja. Nieuwsjaardag, de dag waarop wij traditioneel naar Winterswijk gaan om met Aafke haar familie het nieuwe jaar te vieren en de kinderen snoepzakken krijgen. Of oma toch naar ons kan komen, want we moeten "even" naar Groningen.
Oma en wij vertrekken ongeveer tegelijk, dus ongeveer 20 minuten nadat wij thuis zijn is oma er ook. Die ontfermt zich over de kinderen, later zullen ze met oma mee naar huis gaan zodat als wij terugkomen we even rust hebben en ook voor het geval ik zou moeten blijven. We stappen voorin de auto.
Wat een eind rijden, op ongeveer driekwart moet Aafke even rust nemen en wat eten/drinken. Met twee uur slaap draait zij op adrenaline van alle spanning. Maar we komen er. Plaats zat op de parkeerplaats en we lopen samen naar de ingang en door naar 3E.
Na het inchecken, checkt er een stel in. Uit Hengelo, we hadden bijna kunnen carpoolen.
Het brandwondencentrum Groningen is een van de drie brandwondencentra in Nederland en de plek voor heel noordoost Nederland. Het is vandaag rustig, ondanks dat het volgens de berichten meer slachtoffers zijn. Er is veel rust, er wordt snel en goed gewerkt en mijn wonden worden weer mooi schoongemaakt en weer met pincet en schaar bewerkt. Omdat ik dus gewoon in de auto had gezeten en naar binnen was gelopen, was er best wat stuwing in het been. En zoals gezegd is dat been altijd al dikker van het vocht. Dat maakte beoordelen toch wat lastiger. De twee plekken blijven verdacht. Het oor is gelukkig wel onbeschadigd en verder is er aan het gezicht niet veel wat zorgen baart.
Het been wordt in een andere speciale creme (Flammacerium) gezet en verbonden, het gezicht wordt diezelfde creme opgesmeerd en die gaat dan indrogen.
"Nou, dan komt u morgen weer terug en maken we alles weer schoon en kijken we hoe het gaat.".
Erm, ja, dat is leuk, maar het is wel een heel eind rijden en we zijn al redelijk op... is het ook mogelijk dat ons ziekenhuis dit kan doen? Of een wijkverpleegkundige? Laten wij nou via Aafke haar koren diverse verpleegkundigen kennen... Ja dat mag wel.
Er wordt heen en weer gebeld en twee van de dames willen wel en zijn beschikbaar morgen en zaterdag. Wij krijgen een hele tas met spullen mee (zeep, gaasjes, windsels, creme, etc.) en moeten wel komende zondag weer op controle komen, maar dagelijkse wondverzorging in de tussentijd kan prima thuis gedaan worden.
De terugrit begint het donker te worden, het waait en er valt natte sneeuw. Op de enkelbaans N-wegen veel bestuurders die het moeilijk vinden, veel remmen en weer optrekken. Aafke haar armen verkrampen van het stuur vast houden en wakker blijven.
Thuisgekomen vinden we dat we wel een bak sushi hebben verdiend. Dat is zowaar met dikke botoxlippen nog wel goed te eten.
En de laatste Stranger Things moet toch nog even gekeken worden.
Tijd om weer te slapen. In Groningen begrepen ze het maskerprobleem en was het advies om maar gewoon te kijken hoever het lukt. Mijn masker is toch aan vervanging toe, dus vies is niet erg. Met alle kussens op de bank tot een redelijk bed waarbij hoofd en been wat hoger liggen, ligt het best prettig. Drie van de vier bandjes van het masker kunnen gewoon op, de vierde gaat dwars over de beschadigde huid van mijn rechterkaak heen. Maar als ik die niet vast doe en de slang onder mijn arm klem, blijft het ding aardig zitten. Het was een lange dag, wat slaap moet toch wel lukken nu.
Vrijdag 2 januari. De wereld is een beetje wit. De twee lieve koorvriendinnen komen in de loop van de ochtend op bezoek en na wat bijpraten en een koffie doen ze hun werkjasjes en handschoenen aan en gaan te werk. Ze hebben dit op zich ook niet vaak voor handen, maar weten wat ze moeten doen. En ze doen ook wat moet, dus niet te zachtjes maar goed schoonmaken.
Dat voel je wel. De creme is inderdaad een eind uitgehard en op elke baardhaar die door de verbrande huid nog heen steekt zit een klontje van het spul en bij het schoonmaken gaat het over de huid als scrubzout. Of nat zand van je huid vegen na een dag te lang op het strand in de zon liggen, voor wie dat meer bekend voor komt. Dat steekt flink. Maar we bijten door en ik ben blij dat ik een boel voel, dat is een goed teken!
Ze volgen de instructie van het brandwondencentrum qua insmeren. De hele verzorging is erg in tegenspraak met normale gebruiken: deze zalf moet er in een laag van bijna een centimeter dik op! En dan gaasjes er overheen draperen. Dan een rekverband er losjes omheen, dus zonder rekken. En dan nog een netkous om alles op z'n plek te houden.
Ondertussen hebben we al wel Carint Reggeland gebeld voor maandag en verder. En die kunnen zowaar ook morgen alvast langskomen. De vriendinnen wilden wel, maar als thuiszorg het meteen kan al overnemen: graag.
Voor alle documentatie maken we na elke schoonmaak en voor het inpakken foto's. Vandaag zag ik mijn gezicht eigenlijk voor het eerst. Dat was nog best schrikken.
Vandaag verder maar even geen uitspattingen... soep en zachte broodjes.
Zaterdag 3 januari. De kinderen zijn nog bij oma, komen vanavond weer terug want oma moet zondag meerdere keren optreden met haar koren. Dat is nog wel even een uitdaging.
De eerste kaartjes komen al binnen. Verschillende mensen komen langs op ziekenbezoek, zo ook de buren van de buren. Aafke laat vallen dat we nog even met zondag zitten en zij bieden aan de kinderen op te vangen!
De thuiszorg blijkt voor nu iemand te zijn die eigenlijk van een team voor Hengelo Noord is, die nu vandaag even de wondverzorging kan doen. Ook hier wat uitleg moeten doen over dat de creme dik moet enzo, maar alles wordt weer mooi verzorgd.
Verder een rustige dag. Ik kan gewoon opstaan en naar de wc hobbelen en daarna weer op de bank ploffen met been omhoog.
Zondag 4 januari, overal sneeuw en ijs maar de code geel is net weer ingetrokken. Toen ik aan mijn werk meldde wat er gebeurd was, bood een van de collega's direct aan wel te willen rijden als het nodig is. En daar maken we graag gebruik van dit keer. Al zijn de codes ingetrokken, is het nog wel spannend en spanning is er nog genoeg.
Dus ruim op tijd komt collega voorgereden en laad ik mijzelf in op de achterbank, met het been omhoog en gaan we op pad.
Hoe noordelijker je komt, hoe meer sneeuw er ligt, maar de wegen zijn mooi schoon. Op de taxistandplaats gaan wij er uit en collega gaat een plekje zoeken om zichzelf te vermaken zolang.
In het brandwondencentrum volgt weer het hele uitpakken, schoonmaken en foto's maken. Maar daarna iets nieuws: een laser. En wel een die de huid scant op activiteit van de rode bloedcellen. Er volgen mooie plaatjes met rode gebieden, gele, groene, blauwe en zwarte. De uitleg daarbij: rood is heel actief, die delen herstellen binnen twee weken. Geel en groen drie a vier, blauw ruim meer dan vier weken en zwart is geen activiteit. Precies de twee plekken die op dag een al verdacht waren. We moeten er rekening mee houden dat huidtransplantatie op die plekken nodig is.
Wondverzorging moet doorgaan zoals het gaat, maar het gezicht hoeft nu niet meer in de zalf en hoeft alleen vaseline waar nodig. Donderdag worden we weer verwacht.
We kunnen collega ons weer laten oppikken en we gaan weer terug naar huis. Onderweg sneeuwt het een beetje, maar geen nieuwe code gelukkig.
De dagen daarna zijn redelijk samen te vatten. Elke dag uiteraard thuiszorg, zelfs op de woensdag met code oranje glijdt er nog een dame op de fiets naar mij toe. Als een van de weinige adressen is mijn verzorging niet opgeschort gelukkig. 5 januari voor het eerst dit jaar gedouchet, met hulp van de thuiszorg. Voortaan bellen ze even van te voren als ze komen, dan kan ik als ik dat wil alvast zelf douchen en de zalf er af halen onder de douche. Dan kunnen zij het daarna meteen weer insmeren en verbinden.
Ook komen er elke dag wel mensen langs, komen er kaartjes binnen en worden er bloemen bezorgd!
En een doos met verbandmaterialen, de eerste op dinsdag, de tweede pas vrijdagavond, ze waren tegelijk verzonden.
Voor de rest bestaat de dag uit op de bank zitten met het pootje omhoog, veel water drinken en af en toe eens naar de wc. Elke ochtend smeer ik de broodjes voor de kinderen, want die gaan gewoon naar school tenslotte en ik kan wel eventjes staan voor dat doel.
Donderdag 8 januari. Die voorgaande dagen is het ook wel spannend wat het weer doet. Nederland is in de ban van winters weer, en dat in de winter! De code geel en oranje wisselen elkaar af, treinen en vliegtuigen vallen uit, het land komt half tot stilstand. De kinderen vinden het geweldig, Aafke heeft gelukkig de sleeën uit de garage kunnen peuteren (die staan op een kast en gebruik ik normaal als soort van opbergrek) en daar vermaken ze zich prima mee. De sneeuw ligt hier tussen de 5 en 10cm hoog.
En dan moeten wij naar Groningen en we hebben ook geen ervaren winterchauffeur tot onze beschikking. Ook heeft onze auto op dit moment drie goede winterbanden en linksvoor zit er een wat ouder reservewiel op: zomerband, wel met goed profiel. Afspraak met de garage was al ingepland voor de 22e.
De afspraak in Groningen staat gepland voor een kwartiertje. Moeten we daarvoor dan die rit doen? Dus even bellen. En gelukkig: het is niet noodzakelijk, we mogen foto's maken en die doorsturen en dan bellen we over hoe nu verder.
Toevallig komt de thuiszorg nog voor de telefonische afspraak en kunnen we dus verse foto's maken. Die sturen we door en daarna worden we gebeld. De voortgang ziet er goed uit. Enkele plekken op het been zijn al aan het herstellen en mogen nu ook met vetgaas in plaats van creme.
Ze stellen voor dat ik maandag weer naar Groningen kom, er is dinsdag namelijk een plek vrij voor huidtransplantatie, als dat nodig is. En morgen bellen ze van de anesthesie over het hoe en wat, en ik moet even een vragenlijst invullen.
Maandag 12 januari. We springen weer even een paar dagen van bankzitten, bezoek en verzorging vooruit naar de langere reis. Oma wil wel even het dagelijks leven hier in Hengelo voor ons overnemen en blijft dus zolang wij in Groningen zijn. De kinderen moeten tenslotte gewoon naar school.
Met een mooie schone weg kunnen wij op pad, weer naar het hoge noorden. We hebben besloten dat Aafke in een hotel gaat, vanuit het maandagkoor werd al gezegd van "wij slaan wel een keer over".
Bij binnenkomst eerst weer de hele riedel van schoonmaken en foto's. Daarna kwam een van de artsen het geheel bespreken. De verdachte plekken zijn inderdaad er zwaar aan toe. Daarna legde hij de opties duidelijk uit:
Het is mogelijk te kijken hoe het gaat, de verwachting is dan dat het mogelijk na een maand of vier dicht is. Maar daarbij zijn veel "als"-en: als er elke dag wondverzorging is, als daardoor niet een infectie ontstaat en als het het lijf lukt om weer haarvaten aan te maken daar. Littekens zullen niet mooi worden.
Daar tegenover staat: morgen huidtransplantatie. Daarbij wordt onder volledige narcose een plakje huid van het bovenbeen genomen. Dat wordt gerasterd en opgerekt. De dode huid wordt verwijderd en de transplantaten op de wonden geplaatst en met nietjes vast gezet. Dit duurt ongeveer een half uur. Er zijn uiteraard alle risico's van een operatie, maar daarna is de verwachting dat de donorplek in twee weken hersteld en de nieuwe huid na zeven tot tien dagen goed gehecht is. Na een week of drie zou alles er vrij goed voor moeten staan en op den duur zullen de littekens meevallen.
Nou, dat was een makkelijke keus. Ik had me sowieso al voorgenomen om gewoon hun advies te volgen, want wie weten er nou meer over brandwonden dan Het Brandwondencentrum.
Dus daarna werd alles weer ingepakt en mocht ik overstappen op een ziekenhuisbed. Een klein tochtje naar de gesloten brandwondengang. Aafke mocht zich inpakken in speciaal schort en handschoenen. Ik kreeg een mooie kamer (301) helemaal voor mij alleen, met tv en uitzicht Groningen Zuid. Uiteraard wel alle kleren uit en een mooi ziekenhuisschort aan, zo'n ding dat aan de achterkant sluit.
Ook moest de plek waar de donorhuid vandaan komt even onthaard worden. Dus met Veet voor het eerst mijn been onthaard. Superglad!
Ik krijg ook nog even een anti-trombose-spuit in mijn rechter bovenbeen. Kanonnuh dat deed zeer. De naald alleen al ging door van alles heen en daarna de vloeistof die al prikkend zich verspreid. Ergste pijn tot nu van deze hele ervaring, met excuses van de verpleegster.
In de avond toen ik eten kreeg (kalfslapje, aardappelpuree en sperziebonen), is Aafke gaan inchecken bij Flonk hotel en heeft daar gegeten om daarna nog weer even terug te komen. Samen hebben we gebeeldbeld met oma en de kinderen.
Toen was het tijd om nog even wat tv te kijken en daarna te slapen.
Dinsdag 13 januari, 7:00 uur. Ik word al wakker gemaakt voor paracetamol en ontbijt. Er is eerst iemand anders aan de beurt en daarna mag ik. Dus vooral een tijdje afwachten. Rond kwart over tien is het zover, twee zusters rijden mij, met hier en daar een kleine botsing tegen een deurpost, naar de operatiekamer. Eerst de sluis in en daarna door. Een ruime kamer met iets van zes man.
Ik mag zelf even vanuit het bed overhoppen op de operatietafel. Mijn linkerarm wordt op een zijtafeltje gelegd, maar infuus wil er niet in. Dus aan de rechterkant ook een tafeltje. Gezien de houding vergelijk ik het met een kruisiging. De chirurg grapt "maar je hoeft deze niet eerst een berg op de slepen". Enfin, de sfeer is goed en rechts wil het infuus er wel goed in. De operatie wordt nog even doorgesproken. Ik maak kenbaar dat er ergens wel een lichte angst, of nou ja meer bewustzijn is dat zich afvraagt of ik wel weer wakker zou worden of dat ik juist niet diep genoeg in slaap zou gaan. Maar ze gaan hun best doen.
Ik krijg een kapje voor om wat teugen adem uit te halen en het infuus met de verdoving wordt opengezet. Ik vraag me nog af hoe lang het zal duren, ik merk nog niks aan moeier worden ofzo. Ik voel wel een sensatie in mijn rechterarm, alsof ik de verdoving er doorheen voel stromen. Haalt u nog maar een keer diep adem, nou wanneer geb...
Hevig gedesoriënteerd word ik wakker, ik moet huilen, lachen, ben schor en weet niet wat er allemaal aan de hand is. De schorheid was van de buis in mijn keel (larynxmasker) en is vrij snel over. De verwarheid klaart snel op. Ik ben in het ziekenhuisbed op mijn eigen kamer, er zijn wat verpleegkundigen bij. De operatie is goed gegaan!
Het OK verslag:
Time out procedure. Algehele anesthesie. Rugligging. Verwijderen verbanden, desinfectie met chloorhexidine en steriel afdekken.
Afnemen VHT 0.010 inch met Zimmer dermatoom van rechter bovenbeen. Bedekken donorplaats met Mepilex, steriele gazen en Stella crepe. Vergroten met MeshGraft dermacarrier 1:2 en inrollen in natte gazen.
Verwijderen necrose onderbeen en mediale malleolus rechts met versajet. Hemostase. Plaatsen van de grafts en fixeren met agraves. Verbinden met vet gaas. Sign out procedure
Samenvatting:
Bij de operatie werd 1% necrose geëxcideerd van onderbeen en mediale malleolus. De ontstane defecten werden belegd met vrije huidtransplantaten genomen van rechter bovenbeen, na netvormig te zijn vergroot in de verhouding van 1:2.
Dat u het even weet. Als je zoekt op "Zimmer dermatoom", dan zie je dat dat een "kaasschaaf" is. De "MeshGraft dermacarrier" is een soort pastamachine. En de "Versajet" is een waterpistool. "Agraves" is een mooie naam voor nietjes. Zie je wel dat MacGyver dit soort dingen ook prima kon doen...
Na de operatie was Aafke al gebeld en die was ook welkom om weer de afdeling op te komen (in blauw jasje en handschoenen). In principe mocht ik na het bijkomen naar huis, maar dan zou ik de volgende dag of de dag erna weer langs moeten komen. Omdat de kinderen toch al in goede handen waren en we er al rekening mee hadden gehouden, mocht ik nog een nachtje blijven en dan de volgende dag controle en opnieuw verbinden.
Dus die middag hebben we op de tablet wat afleveringen van een serie gekeken en uiteraard met thuisfront gebeld. Ook kreeg ik nog een keer een anti-trombose-prik, dit keer linksboven en dit keer voelde ik de naald niet. De vloeistof wel, die prikt flink.
Toen het weer etenstijd werd, mocht ik dit keer uit een stuk of vijf menu's kiezen. Bij het horen van erwtensoep als derde, had ik mijn keuze al gemaakt. De dame die de bestelling opnam suggereerde om twee keer erwtensoep te nemen, aangezien het kleine porties zijn. En een toetje.
Om niet nog een keer heen en weer te rijden en om rustig te eten ging Aafke naar het hotel en bleef daar. Ik heb me na de erwtensoep vermaakt met de televisie en mijn telefoon en vroeg gaan slapen. Een nadeel van aan je been geopereerd zijn, is dat je die nog niet mag belasten, been mag ook alleen horizontaal. Dus plassen moest in een urinaal, daarvoor moet je dan eerst het bed zover kantelen dat het er in blijft. Ik keek niet uit naar dat thuis doen, of een po-stoel in de woonkamer. De avondzuster was er vrij stellig over, lopen is voorlopig geen optie, ook niet naar de wc toe...
Woensdag 14 januari. Gelukkig was er de volgende dag na de controle de verpleegster die het nieuwe protocol kent: namelijk mensen zo snel mogelijk mobiel maken door het been stevig in te zwachtelen zodat stuwing wordt voorkomen. Belasten mag uiteraard niet, maar naar de wc hinkelen of ergens op steunend mag!
Nu alles gecontroleerd was, van vetgaas voorzien en mooi ingezwachteld, mochten we weer naar huis. Wel met een nieuwe afspraak voor komende maandag om weer volledige controle te doen en de nietjes te verwijderen. Weer met een rolstoel door het ziekenhuis en op de achterbank van de auto. Eenmaal in Hengelo zijn we langs het ZgT aldaar gereden en bij Medipoint krukken aangeschaft. Die stonden al wel een tijdje op mijn "misschien wel eens handig"-lijstje, aangezien ik wel vaker iets heb aan een been.
Bij thuiskomst was het tijd om met een taartje de operatie te vieren en de kinderbubbels die we met oud&nieuw hadden willen openen alsnog te laten ploppen. Gelukkig nieuwjaar!
Nog geen uur later komt er een berichtje binnen: de moeder van goede vriendjes van onze kinderen is overleden. Bam. Dat hakt er in. We wisten dat het einde zou komen, maar dit was onverwachts snel. Dat plaatst mijn problemen nog beter in perspectief.
De dagen tot aan het volgende ziekenhuisbezoek bestaan uit vooral heel veel op de bank. Af en toe even met de krukken naar de wc en weer terug. Zelfs lunch maken voor de kinderen is even geen optie. Elke dag komt er nog wel weer iemand langs of een kaartje. En om de dag komt thuiszorg langs om het vetgaas te vervangen en opnieuw te zwachtelen.
De eerste avond doet de enkel zeer, alsof het nietje er dieper in gedrukt wordt en bij het weer teruglopen naar de bank word ik even licht in mijn hoofd. Gaat gelukkig goed en in de volgende dagen is de pijn maar af en toe even terug en val ik niet bijna weg.
Omdat de uitvaart ook maandag is en Aafke en de kinderen er uiteraard heen willen, mogen we de afspraak verplaatsen. Later mag niet, omdat men infectierisico daarvoor te groot vindt, maar een dag eerder kan wel. Dus zondag gaan we dan weer.
Zondag 18 januari. Oma is weer bij ons thuis en wij gaan weer naar Groningen. We worden er nog goed in.
In het brandwondencentrum is men weer erg tevreden. Mijn gezicht heelt keurig, de lippen hebben nog wat meer tijd nodig. Ook aan het been gaat het goed. De getransplanteerde huid hecht goed. Er wordt weer schoongemaakt en de stukken huid die er teveel op zaten worden bijgeknipt. Dan is het tijd om de nietjes er uit te halen. De verpleegster begint bovenaan. Dat prikt bij sommige nietjes wel wat, maar is te doen. Dan komt ze bij de onderste wond. Elk nietje dat er uit gaat zorgt dat ik de tafel waar ik op zit fijnknijp. Even doorbijten, dit is voor het eerst dat er echt even wat pijn doet. Voor een goed doel, maar man. Dit overtreft dan wel weer de anti-trombose-prik.
De pijn is snel voorbij en de wonden zijn netjes. Over een week weer langskomen, dan wordt alles weer bekeken en kan het verband van de donorplek. Ook wordt dan mijn been opgemeten voor een op maat gemaakte drukkous die ik dan in ieder geval een half jaar moet dragen. Waarschijnlijk ook de laatste keer dat we naar Groningen moeten, daarna kan het met foto's sturen en even bellen.
Met weer een mooi ingezwachteld been gaan we weer naar huis. En omdat de nietjes er nu uit zijn en de huid goed hecht, mag ik op zich weer gewoon lopen. Niet dat dat met de zwachtels super gaat, want je kunt je voet maar minimaal bewegen.
Deze week ben ik wat meer in de woonkamer aan het lopen en ook weer de trap op en af. Dat gaat nog wat moeizaam. Slapen doe ik nog wel in de woonkamer, dat is qua ladingen kussens en in en uit bed stappen nog even handiger. Ik loop ondertussen alweer zonder krukken, dat gaat prima.
Om de dag worden de wonden schoongemaakt en weer gezwachteld. Elke thuiszorgmedewerker doet alles net weer iets anders, maar allemaal goed.
Woensdag 21 januari ben ik toch wel even nieuwsgierig en slof ik naar de plek waar alles oudjaarsavond gebeurde, hier achter ons huis. Ongeveer 50m lopen. Op de grond liggen nog stukjes rits van mijn vest. Aafke zei al dat iemand het vest al die avond nog heeft weggehaald. Aan de resten te zien zou ik zeggen dat het helemaal opgebrand is. Er liggen twee stukjes rits van een paar centimeter en voor de rest een boel losse ritstandjes. En nog een stuk boord, dat zou van het vest kunnen zijn, maar zou ook van mijn sok kunnen zijn. Het gras is helemaal geel over een flink stuk.
Op donderdag even remote aangeschoven bij de periodieke meeting van het werk, fijn om weer even mee te krijgen hoe het daar gaat.
Ik vermaak me elke dag wel verder. Er is in onze woonkamer bovenaan de muur een lekkage. Dus de buurman is even langsgeweest met een loodgieter, waarschijnlijk is hun waterleiding in de badkamer gescheurd. Om te kijken hoe de muur in elkaar zit, bedenk ik mij dat ik van de vorige bewoners een mapje heb met foto's van toen de halve wijk hier werd afgebroken, in 1986 was dat. Daarop is goed te zien dat het een enkele, dikke, betonmuur is. Ach en dan kan ik die foto's ook wel even inscannen natuurlijk.
Het weekend is Aafke met de andere mama's een weekendje weg, dat stond al jaren op de planning en waarom ook niet. We redden ons wel. En mooi moment om te kijken of ik ook weer in ons bed kan slapen. Dat is wel weer even een verschil. Twee kussen onder mijn voet, een kussen onder mijn knie en slapen maar.
Maandag 26 januari worden we weer verwacht in Groningen, dit keer voor het verwijderen van het verband op de donorplek. Dat zit er bijna twee weken op en zou er nu af moeten kunnen. Gisteren hebben we, naar instructie, een lading van de flammacerium zalf op en waar mogelijk onder gesmeerd, zodat het los weekt. We zijn benieuwd. Ook is er vandaag iemand aanwezig die mijn been kan opmeten voor een drukkous.
Het weer onderweg is prima, ruim boven nul, zonnetje en bijna geen sneeuw meer.
Alles wordt weer uitgepakt en schoongemaakt en bekeken. Het ziet er allemaal goed uit. En het verband van de donorplek is prima losgekomen, volgens hun zeggen voor het eerst dat er niks nog vastplakt. De donorplek blijkt uit twee rode vierkanten te bestaan van ongeveer 5x5 cm naast elkaar. De verwachting is dat het nog wel een jaar, twee jaar een andere kleur zal hebben. En dat het de komende dagen nog wel gevoelig is. Goed smeren met vaseline.
Dan is het even een tijdje wachten op de persoon die de kous kan aanmeten. Die heeft helaas uiteindelijk minder goed nieuws, er zit nog zoveel vocht in het been dat meten nu geen zin heeft, want dan wordt de kous te ruim. Mmz, moeten we dan weer hier terug komen? Nee, dat hoeft niet. Dat kan via de eigen huisarts. Eerst nog even een a twee weken zwachtelen, nog iets strakker.
Het is alweer 4 februari, de huisarts is met Groningen aan het overleggen over wat voor kous precies en waar dat dan kan hier in Hengelo.
Ik heb een lange broek aan (joggingbroek) en sokken aan beide voeten. Voortgang. Ik kan nog geen ander schoeisel aan dan teenslippers, wat dan met sokken wat apart is.
Langzaam aan heb ik afgelopen week wat meer gelopen, en even met de auto boodschappen wezen doen. Zwachtel schuurt over de enkel bij gas en remmen, dat is niet optimaal. En ik voel me uiteraard raar om met korte broek en op slippers door de Appie te gaan, maar goed, lopen wel meer rare vogels rond.
Afgelopen maandag weer foto's gestuurd en gebeld met Groningen, heelt allemaal mooi. De bovenste transplantatieplek hoeft niet meer met vetgaas, een laagje vaseline is genoeg.
Komende vrijdag een telefoongesprek met de bedrijfsarts, het wordt wel weer tijd om aan het werk te gaan. Ik denk initieel vanuit huis en misschien carpoolen (er wonen meerdere collega's in de buurt, die vaak met de auto gaan). Ik denk dat 9KM fietsen met dit wisselende weer nog niet handig is. Op zich is er niks mis met mijn benen, maar als ik zou vallen loop ik het risico dat de transplantatieplekken beschadigen en het gaat nou net zo goed. En het helpt ook niet dat ik nog geen schoenen aan kan. De zwachtels maken mijn voet te breed. Zelfs klompen kom ik niet in. En anders zou van de meeste schoenen de rand op de plek op de enkel drukken.
Weer een week voorbij. Ondertussen twee keer gefietst, dat gaat prima. Zadel wat lager, want wil het been niet te veel belasten als ik moet stoppen ofzo. Ook schoenen aangehad, een ander paar blijkt wel aardig te rekken (zitten ook nul support in).
De bedrijfsarts heeft mijn hele verhaal aangehoord en komt nog met een rapport. In de komende zes weken gaan we langzaamaan beginnen met werken, waarbij over zes weken nog niet eens volledig zou zijn. Dat verbaasde mij wel, ik had altijd de indruk dat ze je zo snel mogelijk weer aan het werk zien. En ik zie zelf ook niet veel belemmering, als die kous er eenmaal is, is wat mij betreft alles wel weer normaal (behalve nog voorzichtig zijn qua huid uiteraard).
Maandag 9 februari ook weer met Groningen gebeld, die vinden het allemaal mooi gaan. Wanneer we weer contact hebben? Ach ja, laten we over zes weken nog weer eens een keer bellen.
Ik werd ook even gevraagd een probleempje op werk te onderzoeken en dat heb ik goed kunnen doen, remote. Ook even gechat over wat de bedrijfsarts zei en daar is mijn "chef" het wel mee eens.
Bij mijn lippen heb ik overigens wel twee littekens ontdekt, maar bij "normaal gezicht" zijn ze amper zichtbaar. Daarnaast zijn er nog genoeg verkleuringen in mijn gezicht, maar niet heel scherp. Ik hoef geen vetgaas meer op de onderste wond, dus het hele been hoeft nu alleen maar vaseline en zwachtels op/om.
Ik heb ook uitsluitsel over vergoeding van de reiskosten voor vijf keer op en neer naar Groningen: niks. Ze hebben een formule en daar komt uit dat ik niet vaak genoeg naar Groningen ben geweest. Enfin, de teller van extra kosten door het uitstampen van een vuurtje: bijna 900 euro.
Ondertussen sinds bovenstaande, begrijp ik wat de bedrijfsarts bedoelde met dat ik nog "energetische beperkingen" heb. Een paar dagen verjaardagsvisite en kinderfeestjes (de beide meiden zijn deze maand jarig), hakt er nogal in.
Maandag 16 februari bij Schmidt Medica geweest en nu kon mijn been wel goed gemeten worden, op maandag 2 maart krijg ik twee rechterkousen en instructie.
En morgen? Dan begin ik weer met een paar uurtjes werken. Dinsdag en donderdag zijn bij ons dagen dat er veel overleg is en ik kan daar vanuit huis prima bij aanschuiven.